ဂ်ဴနီယာ မွတ္စုမ်ား

Internet connection ေလးရက္ ျပတ္ေတာက္ၿပီး သကာလ ယေန႔ ျပန္ရတဲ့ အခါက်ေတာ့ G mail ရဲ့ ေနာက္ခံက တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။ log in လုပ္လုိက္ေတာ့ Themes ေျပာင္းလို႔ရတယ္ ဆိုတဲ့ message ေလးက အေပၚဖက္မွာ ေပၚလာပါတယ္။ click လုပ္လိုက္ေတာ့ ေအာက္က ပံုမ်ဳိး ေပၚလာၿပီး Theme တစ္ခု ေရြးခိုင္းတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီ နင္ဂ်ာ ဆိုတဲ့ theme ေလးကို သေဘာက်တယ္။ မ်က္လံုးေအးတယ္။ ထင္ရွားတယ္။ ေနာက္ခံအေရာင္က စာနဲ႔ မေရာဘူး။
Theme ေၾကာင့္ သိသိသာသာ ေလးသြားတာကို မေတြ႕ရပါဘူး။
ထပ္ေျပာင္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ setting ထဲကို ဝင္လုိက္ရင္ ဘယ္ဘက္ ေထာင့္ဆံုးမွာ Themes ဆိုတဲ့ Tab ေလးကို ႏွိပ္ၿပီး ဝင္ေရာက္ ေျပာင္းလဲႏုိင္ပါတယ္။ အခု စာေရးေနတုန္းအထိေတာ့ အခုေပးထားတဲ့ Themes ေတြ အျပင္ ထပ္မံ ေျပာင္းလဲလို႔ ရတာေတာ့ မေတြ႕ေသးပါဘူး။

G mail ရဲ့ support site မွာေတာ့ အခုလို ေရးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

Themes allow you to customize the look and feel of your Gmail account. To choose a theme, click a thumbnail on the Themes tab of your Settings page.

In some cases, you can also customize by location. Some themes change during the day, and we use the location information you provide to correctly time these changes with your local sunrise, sunset, and/or weather. If you select one of these themes, you’ll see a Country/Region drop-down menu appear. Select the country you want, and then enter a city in the field provided. If you don’t enter a city, or enter an invalid one, we’ll set your location to the capital city of the country you selected. When you’re done, click Save.

Note: Google developed most of the themes, but three were designed by external artists; Phantasea Renewal was designed by Matthew Ferreira

, Summer Ocean by Jim Honeycutt, and Cherry Blossom by Vania Sofandi

.
ထြင္ေတာ့ ထြင္ႏုိင္တဲ့ လူေတြပဲ။ လွသြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
အဲ … အရင္ပံုေလးပဲ ႀကိဳက္တယ္ ဆိုသူေတြအတြက္ အေပၚဆံုးက log out ထြက္တဲ့နားမွာ Older version လို႔ ေပးထားပါတယ္။ ကဲ … ဘာလိုေသးလဲ။

Bi Weekly Eleven journal No. 35 Vol .1 (Friday November 14 2008) ဂ်ာနယ္ စာမ်က္ႏွာ ၂၃ မွာပါတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္က က်ေနာ့္ စိတ္ကို ေနာက္က်ိ ႐ႈတ္ေထြးသြားေစပါတယ္။ “ဆရာဝန္ေတာ့ ဆရာဝန္ …. ဒါေပမဲ့” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးရဲ့ ဆိုလိုရင္းက မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ဖ်ားလို႔ ေဆးခန္းသြားျပရာက ဆရာဝန္က HIV positive ဆိုၿပီး ေဆးႏွစ္လေသာက္ရင္ ေပ်ာက္တယ္လို႔ ေျပာ၊ အျပင္မွာ ျပန္စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့ ပိုးမရွိဘူး ဆိုတာကို ဖြဲ႕ႏြဲ႔ေရးထားတာပါ။ ေဆာင္းဦးမိုးက်န္စေနမိုးသြန္းၿဖိဳး လို႔ စထားပံုအရ သိပ္မၾကာေသးခင္ ျဖစ္ထားတာလို႔ ယူဆရပါတယ္။
သူဆိုလိုတာကို က်ေနာ္ သေဘာေပါက္တာကေတာ့ ဆရာဝန္က HIV ပိုးရွိတယ္လို႔ ညာေျပာ ေဆးအတင္းေရာင္း ဒီလို အဓိပၸါယ္ ထြက္ပါတယ္။ တစ္လ တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္း၊ နဲ႔ ႏွစ္လ ေသာက္ရမယ္၊ အၿပီးေပ်ာက္တယ္လို႔ ေျပာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ လူနာရွင္က မယံုလို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တုိင္ပင္ ေဆးျပန္စစ္၊ အေျဖက ပိုးကင္းစင္၊ BAD DOCTOR GOOD DOCTOR ဆိုတာရွိတယ္။ ဆရာဝန္ေတြကို မယံုၾကနဲ႔။ ဒီလိုလား။
စိတ္ကူးယဥ္လား တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္လား လို႔ မေရးထားပါဘူး။ ဖြဲ႕ႏြဲ႔ ေရးသားပံုအရလည္း သတင္းေဆာင္းပါးလို႔ မသတ္မွတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါဆို ဒါဟာဘာလဲ??????
က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးကို ေရးမယ္ဆိုရင္ အျဖစ္မွန္လား စိတ္ကူးယဥ္လား ဆိုတာကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒါက Professional တစ္ခုကို အနည္းနဲ႔ အမ်ား ထိခိုက္တယ္လို႔ က်ေနာ္ ယူဆပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အစဥ္အလာ ယဥ္ေက်းမႈ အရ ဆရာဝန္ လူနာ ယံုၾကည္မႈ ကို ပ်က္ျပားသြားေစႏုိင္လို႔ပါ။ ဒီယံုၾကည္မႈဟာ က်ေနာ္တို႔ က်န္းမာေရးေလာကမွာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူနာတစ္ေယာက္ကို လံုေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ေပးဖို႔နဲ႔ လူနာေတြရဲ့ က်န္းမားေရး အသိပညာ အေျခခံရွိဖို႔ ဆိုတာ လတ္တေလာ မျဖစ္ႏုိင္ေသးတဲ့ အရာေတြလို႔ ထင္ပါတယ္။

တကယ့္ အျဖစ္မွန္ဆိုရင္ေရာ …
သက္ဆိုင္ရာကို တုိင္လို႔ရပါတယ္။ ေဆး႐ံုက ဆရာဝန္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးကုသေနတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ အားလံုးက က်န္းမာေရး ဝန္ႀကီးဌာနရဲ့ အုပ္ထိ္န္းမႈေအာက္မွာ ေဆးကုသခြင့္လက္မွတ္ ရယူၿပီးမွ ကုသေနတာပါ။ မဟုတ္တာ လုပ္တယ္လို႔ ယူဆရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တုိင္ၾကားႏုိင္ပါတယ္။ မေကာင္းတာလုပ္ေနတာကို သိရဲ့နဲ႔ မတုိင္ဘူးဆိုရင္ ေနာက္လူေတြကို ထိခုိက္ေအာင္ ပူးေပါင္းႀကံတဲ့ သေဘာ သက္ေရာက္ပါမယ္။
ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ေသခ်ာ စံုစမ္းၿပီး အမည္နဲ႔ တကြ ေရးသား ေဖာ္ျပႏိုင္တယ္လို႔ သိထားပါတယ္။ အဂၤလန္မွာ ေဘာလံုးေလာက လာဘ္စားတာေတြ အရႈပ္ေတာ္ပံုေတြကို ဂ်ာနယ္ သတင္းေထာက္ေတြက ေလ့လာၿပီး သတင္းေဖာ္ျပ႐ံုသာမက အားကစား ဌာနကိုပါ အခ်က္အလက္ေတြ ေပးအပ္တာ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ခဏခဏ ဖတ္ဖူးပါတယ္။
အျဖစ္မွန္ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေရာ …
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ေဆးပညာ အေခၚအေဝၚေတြဟာ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေစႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ျပန္ေျပာတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဓိပၸါယ္ေကာက္ လြဲမွားႏုိင္ရံုသာမက စကားဆိုတဲ့ အတုိင္း ခ်ဲ႕ကား ေျပာဆိုျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ဒီလိုလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔ စာေရးဆရာရဲ့ အာေဘာ္ လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္လည္း သတင္းဂ်ာနယ္မွာ ထည့္ဖို႔ေတာ့ မသင္ဘူးလို႔ ထင္တာပါပဲ။
ေနာက္တစ္ခုက စာေရးဆရာ စာမူခ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းနည္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အျခား အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာ ေရးစရာ ရွိမွာပါ။ ပြဲဆူေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုေတာ့ျဖင့္ လက္ေရွာင္သင့္တယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။
က်ေနာ္ ေတြးမိတာေလးေတြ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေတြးမိတာေတြပါ။ က်ေနာ္မွန္တယ္လို႔ မဆိုလိုပါ။
ဒီလိုမ်ဳိး လူနာကို ၿခိမ္းေျခာက္ ေဆးကုသၿပီ ဆိုရင္ ေဆးကုသခြင့္လက္မွတ္ အသိမ္းခံရႏုိင္ပါတယ္။ တျခား ျပစ္ဒဏ္ေတြလည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ အႏၱရာယ္ ႀကီးတာကို တစ္လ တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္း ႏွစ္လ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းနဲ႔ လဲမွာလား ဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။ (ေအာင္ျမင္တဲ့ ဆရာဝန္ေတြရဲ့ တစ္လ လူနာ စမ္းသပ္ တုိင္ပင္ခ ဝင္ေငြဟာ ငါးသိန္းေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ရွိၾကပါတယ္။)
ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ HIV ပိုးကို ႏွစ္လနဲ႔ ေပ်ာက္မေပ်ာက္ မသိဘူးလို႔မ်ား ဆရာဝန္ကထင္မလား။ (နယ္စပ္ကလာမွန္း မိဘခ်မ္းသာမွန္း ဆရာဝန္က သိတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေဘာ္ဒါလာေနတယ္ဆိုတာလည္း ေမးျဖစ္မယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။) မသိရင္ေတာင္ မႏၲေလးလို ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ HIV ပိုးအေၾကာင္း မသိႏုိင္ဘူးလို႔ထင္တယ္ဆိုရင္ ဒီဆရာဝန္ ေတာ္ေတာ္တံုးတယ္လို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။
ေနာက္တစ္ခုပါ …. အျခားဆရာဝန္နဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီးေတာ့ အျပင္ေဆးခန္းမွာ စစ္တယ္။ negative။ ၿပီးရင္ အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ စစ္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ တုိင္ပင္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ တန္းစစ္႐ံုနဲ႔ တိက်တဲ့ အေျဖ ရမယ္ဆိုတာ သိရပါမယ္။ အျပင္မွာ စစ္လို႔ positive ထြက္မွသာ အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္း ထပ္စစ္ပါတယ္။ negative ဆိုရင္ေတာ့ ထပ္စစ္ေလ့ မရွိပါဘူး။ (အျပင္ေဆးခန္းမွာ positive ျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးသား ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ negative ျဖစ္တာ ရွိပါတယ္။ ဒါကို false positive ျဖစ္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ အျပင္မွာသံုးစြဲတဲ့ test kit ေတြရဲ့ positive ျဖစ္ခဲ့ရင္ မလြတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ပါ။ negative ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ confirmation test kit နဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာမွ ထပ္မစစ္ပါ။ ေနာက္ ၆ လ ၾကာမွသာ ျပန္စစ္ေဆးဖို႔ ညႊန္ၾကားပါလိမ့္မယ္။ စကားခ်ပ္)
ဇာတ္လမ္းေလးက ဒီလိုေလးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ….
အဖ်ားၾကာေနလို႔ အျပင္ ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ ေသြးစစ္တယ္။ HIV false positive ထြက္တယ္။ ဆရာဝန္က ART (anti-retroviral therapy) အေၾကာင္း ရွင္းျပမယ္။ လူနာက ေၾကာက္ၿပီး ျပန္လာတယ္။ confirmation test ထပ္လုပ္ေတာ့ အေျဖက negative။ အုိေက … သူ႔မွာ ေျပာစရာ စကားရသြားၿပီ။ ဖ်ား႐ံုေလးနဲ႔ HIV လို႔ စြပ္စြဲထားတဲ့ ဆရာဝန္ကို မေၾကလည္တာေတြ ဇာတ္လမ္း လုပ္ေျပာလို႔ ရၿပီ။ ဒါဆို သူ႔ကိုလည္း သနားမယ္။ ဆရာဝန္လည္း villain ျဖစ္ … မပိုင္ဘူးလား။
ေလွ်ာက္ေတြးၾကည့္တာပါ။ ဖတ္မိတဲ့ သူေတြထဲမွာ မႏၲေလးသားမ်ား ပါရင္ ဒါေလးကို အလြတ္ စံုေထာက္ေလးမ်ား လုပ္ၿပီး ဂ်ဴနီယာကို တုိးတုိးေလး လာေျပာၾကပါဦးလို႔။

အမွန္တကယ္ေတာ့ နာမည္ တပ္မေရးသင့္ဘူးလို႔ ငါထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီပို႔စ္က မင္းကို ရည္ရြယ္တာပဲ။ မင္းနာမည္မွ မတပ္ရင္ ဘယ္လို နာမည္ေပးရမလဲ။ ေနာက္ၿပီး ဖတ္တဲ့သူထဲမွာ မင္းကို သိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းတယ္။ လူဦးေရ သန္းငါးဆယ္မွာ ငါ့ဘေလာ့ဂ္ေလးကို လာသူက ဆယ္ဂဏန္းေအာက္မွာရယ္။ ငါ…. စကားလံုးနဲ႔ ေဖာ္မျပတပ္ေအာင္ ဝမ္းနည္းတယ္ကြာ။ ၾကားခါစက ရင္ထဲ တစ္ဆို႔ဆို႔ႀကီး ျဖစ္လာတာ။ ပိုဆိုးတာက မနက္ျဖန္ ငါဘယ္လိုမွ မအားဘူး သူငယ္ခ်င္း။ ငါမရွိရင္ မျဖစ္တဲ့ အလုပ္ေတြ ဆိုေပမယ့္ ငါမရွိရင္ ေနာက္လည္း ငါ့ကို မလိုအပ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္မယ့္ ငါ မစြန္႔လႊတ္ရဲတဲ့ အလုပ္ေတြပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ငါလာလည္း အခုမွ ဘာမွ မထူးေတာ့ဘူးလို႔ ငါထင္လို႔ပါ သူငယ္ခ်င္း။

တကယ္ေတာ့ ငါတို႔ စခင္တာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးမွေနာ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ငါ့ဘဝမွာေတာ့ အျဖဴစင္ဆံုး ျပန္ေတြးတုိင္း ဂုဏ္အယူဆံုး အခ်ိန္ေတြပဲ။ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ရဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ငါတို႔ ညေနတုိင္း စက္ဘီးစီးခဲ့တာ ငါ ရန္ကုန္ကို ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ အခ်ိန္အထိပဲ။ မင္းက စက္ဘီးကို ျမင္းေရးလိုပဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး စီးျပခဲ့တာ ငါတို႔ အရမ္းအားက်ခဲ့တာေပါ့။ တကၠသိုလ္ လမ္းဆံုက ႐ုပ္တုေအာက္မွာ ငါတို႔ညတုိင္း ထုိင္ျဖစ္ၾကတယ္ေလ။ မိုးရြာလို႔ ေစာေစာျပန္ရရင္ေတာင္ ႏုိက္တင္ေဂးလ္မွာ အဝစားၿပီး ျငင္းခံုၿပီးမွ ျပန္ခဲ့ၾကတာပဲ။

ငါတို႔ အဖြဲ႔က ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။ တစ္ဖြဲ႕လံုး ကဗ်ာေရးသလို အကုန္လံုး ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ဖူးေပမယ့္ အုပ္စုလိုက္ေတာ့ တစ္ခါမွ မထုတ္ၿဖစ္ဘူး။ ယုတ္စြ အဆံုး ႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီးေတာင္ မထုတ္ျဖစ္ဘူး။ တျခားသူေတြနဲ႔သာ တြဲထုတ္ခဲ့ဖူးသာ မဟုတ္လား။ အဲဒီတုန္းက မင္းနဲ႔ ဆင္ေပါက္နဲ႔ ကဗ်ာေတြကို ငါ ႀကိတ္ၿပီး ႀကိဳက္ေနခဲ့တယ္။ ထုတ္မေျပာျဖစ္ခဲ့တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ သူငယ္ခ်င္း။

ငါေဆးလိပ္ျပတ္တာလည္း မင္းေက်းဇူးပါပဲကြာ။ ဟုိတေလာကေလးတင္ အဲဒီအေၾကာင္းကို လူငယ္ေတြရဲ့ ျဖဴစင္မႈအေနနဲ႔ ငါ ပို႔စ္ေရးဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနခဲ့ဘူးတယ္။ မင္းကိုလည္း ထူးထူးျခားျခား သတိရေနမိတယ္ေပါ့ကြာ။ မင္းေတာ့ မွတ္မိဦးမလား မသိဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း မထြက္ခင္ မင္းရန္ကုန္က ေဆးလိပ္သူေဌးအိမ္မွာ အလုပ္သြားလုပ္တာ မွတ္မိေသးလား။ ငါတို႔က ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ လူႀကီး သတ္မွတ္ၿပီး အရာရာကို စမ္းသပ္ေနခ်ိန္။ အရက္ကို တစ္ခါတစ္ေလမွ ေသာက္ေပမယ့္ ေဆးလိပ္ကေတာ့ အကုန္လံုး လက္ထဲ ညွပ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ မင္းျပန္လာေတာ့ မင္းက ေဆးလိပ္မေသာက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ မင္းအလုပ္လုပ္တဲ့ သူေဌး (ႏုိင္ငံျခားသား) က သူ ေက်ာင္းထားေပးတဲ့ ေကာင္မေလးကို ဘာလိုလုိ ညာလိုလုိ မလို႔ မင္း စိတ္ဆုိးၿပီး ထြက္လာခဲ့တာ။ ေဆးလိပ္လည္း တစ္သက္လံုး ပ်က္ၿပီတဲ့။ ငါတို႔ အားလံုးလည္း မင္းေျပာသလို အကုန္ စိတ္ဆိုးၿပီး ေဆးလိပ္ျဖတ္ၾကတာေလ။ ငါလည္း အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကုိယ္တုိင္ မေသာက္သလို သူမ်ားေသာက္ရင္လည္း ႏုိင္ငံျခားေငြ ကုန္တယ္ ဘာညာ ဆုိၿပီး ေဆးလိပ္ျပတ္တရား ေဟာျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မ်ဳိးခ်စ္ရယ္လုိ႔ ဂုဏ္မယူျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ လူငယ္ပီပီ မ်ဳိးခ်စ္တယ္ဆိုတာျပခဲ့တာလို႔ပဲ ငါယူဆတာပဲ။ တျခားလူေတြ ျပန္ေသာက္ရင္သာ ျပန္ေသာက္မယ္။ ငါမေသာက္ေတာ့တာေတာ့ အခုထိပါ သူငယ္ခ်င္း။

ႏုိင္ငံျခားေငြ ကုန္တာခ်င္း အတူတူ မင္းအရက္ေတာ့ စြဲသြားခဲ့တယ္ေနာ္။ ငါ အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္း။ ဘဝမွာ ကိုယ္ ႏွစ္သက္လို႔ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ဖို႔ အက်င့္တစ္ခုေတာ့ လုိတာပဲ။ သာမာန္ေက်ာင္းစာေရးသား၊ သာမာန္ဘြဲ႔ရ မင္းအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ သိပ္မရွိခဲ့လို႔ လုိ႔ ငါေတြးေပးေနပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါဘာပဲ ျဖစ္ေနေန ငါ့အရည္အခ်င္း တစ္ခုတည္းနဲ႔ မဟုတ္ပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ ေထာက္ကူလို႔ဆိုတာ ငါသိေနပါတယ္။ မင္းမွာ ဒီလို ပတ္ဝန္းက်င္မွ မရွိခဲ့တာ။

ငါ ပုသိမ္ျပန္ေရာက္တုိင္း မင္းကို ေတြ႕ခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ပထမတစ္ခါ အရက္ျဖတ္တာ ေဆး႐ံုတက္ရတယ္ ၾကားေတာ့ ငါျပန္လာခ်င္ေပမယ့္ ငါၾကားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းက ေဆး႐ံုက ဆင္းေနၿပီး နယ္ကို သြားေနတဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္ေနၿပီ။ မင္း ရံုးစာေရး ဝင္လုပ္ေနတယ္ ငါၾကားသလို မင္းအရက္ ျပန္ေသာက္ေနတယ္ ဆိုတာလည္း ငါၾကားပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း။ ဘဝမွာ စြဲလမ္းဖူးတဲ့ အရာေတြက ျဖစ္ရခက္တာကိုး။ ငါတို႔ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ တစ္ခုႏွစ္ခု ရွိေနဆဲပဲ မဟုတ္လား။ ငါႏွစ္ဆန္းပိုင္းက ပုသိမ္ေရာက္ေတာ့ မင္း ရခိုင္ျပည္နယ္ကို ေျပာင္းသြားတယ္လို႔ ငါၾကားတယ္။ မင္းကို ေတြ႕ခ်င္လို႔ မင္းျပန္လာရင္ ငါ့ဆီ ဆက္သြယ္ဖို႔ ဆင္ေပါက္တို႔ကို ငါမွာခဲ့ေသးတယ္။ အခုေတာ့ မင္းျပန္လာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ကိုေတြ႕ဖို႔ေတာ့ မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။

ဒီေန႔ပဲ TAK ငါ့ဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ ငါမယံုႏုိင္ေသးဘူး။ ေစာပါေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ငါ အၿမဲ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္။ ငါတစ္ေန႔ေန႔ ေအာင္ျမင္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ႏုိင္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္စုစည္းၿပီး ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္လို႔။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာလည္း ငါသိေနခဲ့တယ္။ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္တဲ့ငါက ဘယ္လို လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ႏုိင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ ငါ့ဘဝမွာ အၿမဲ အမွတ္ရေနတဲ့ အရာပါကြာ။

သူငယ္ခ်င္းေရ။ လူတုိင္းသြားရမယ့္ ခရီးမွာ မင္းက သြားႏွင့္ၿပီ။ ငါတို႔ က်န္ခဲ့တဲ့ သူေတြက မင္းကို အမွတ္ရေနမွာပါ။ မင္းဒီဘဝမွာ ျမတ္သလား ႐ွဳံးသလား ငါမသိေပမယ့္ ေနာက္ဘဝမွာေတာ့ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ ကံၾကမၼာနဲ႔ အသိပညာကို မင္းပိုင္ဆိုင္ပါေစလို႔ ငါ ဆုေတာင္းေနမွာပါ။ မင္းရဲ့ ေနာက္ဆံုးခရီးကို လုိက္မပို႔ႏုိင္ေပမယ့္ မင္းဟာ ငါ့အေတြးထဲက ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးထြက္သြားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ငါေျပာရဲပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဘဝမွာ မင္းေကာင္းခဲ့သမွ်အတြက္ ငါေက်းဇူးတင္သလို ငါမွားခဲ့သမွ်အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ ငါ ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္ပါရေစ သူငယ္ခ်င္း။

ေနေအာင္ၾကည္ ….. ေကာင္းရာ သုဂတိလားပါေစ။

မင္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္

လစာ = ရွစ္ေသာင္းက်ပ္

ကားခ = တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္က်ပ္

ဆုိကၠားခ = တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္က်ပ္

ေန႔လယ္ထမင္းစား = သံုးေသာင္းက်ပ္ (ရက္သံုးဆယ္လ) သံုးေသာင္းတစ္ေထာင္က်ပ္(သံုးဆယ္တစ္ရက္လ)

ညစာ =သံုးေသာင္းက်ပ္

တစ္လ အႏႈတ္ျပေငြ = တစ္ေသာင္းက်ပ္

သတိ….. ေနမေကာင္းမျဖစ္ရ။ အဝတ္အစားသစ္ မဝယ္ရ။ မဂၤလာေဆာင္မည့္ အေပါင္းအသင္း မရွိရ။ စာအုပ္ မဝယ္ရ။ အင္တာနက္ မသံုးရ။

အထက္ပါ အခ်က္မ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္ပါက သင္သည္ တစ္လ အေၾကြး တစ္ေသာင္းသာ တင္အံ့။ မလိုက္နာေသာ္ သင္၏လစာသည္ လတစ္ဝက္ မေရာက္မီ ကုန္ဆံုးျခင္းသို႔ ေရာက္သျဖင့္ အေၾကြးမ်ားစြာ တင္ေလသတၱံ႕။

က်ေနာ့္မွာ အျပစ္ႏွစ္ခု ရွိတယ္

ညကို ညလို႔ ေရးခ်င္တာရယ္

ညကို ညလို႔ ေရးရမွာ ေၾကာက္တာရယ္။

အ႐ုဏ္ကိုလည္း ေရာက္ခ်င္လွၿပီ

ဒဏ္ရာေတြ ထပ္မႏွိပ္စက္ခင္

ၿမိဳ႕ေလးကိုလည္း ျပန္ျမင္ေကာင္းပါရဲ့။

ပ်ံပ်ံထြက္သြားသမွ် ျပန္လာတာ မျမင္ရ

ပညာဆိုတာ

ဟုိအေဝးမွာ သင္မွ တဲ့လား။

ဆုတ္ကပ္မွာမွ လူျဖစ္တဲဘဝ

ကမၻာက ကြာက်လာတဲ့ ေဒသတစ္ခုလို

ပုပုက်လာပံုက။

(အခုလည္း) အသက္မ႐ႈဝံ့ပါဘူး

မုသားမုတ္သံု ရာသီမွာ

တုတ္ေကြး ကူးခံရမွာ ေၾကာက္တယ္ကြယ္။

အခ်ိန္နဲ႔ ဒီေရက လူကို မေစာင့္သလို ဂ်ဴတီနဲ႔ ပိေနတဲ့ ဂ်ဴနီယာကိုလည္း အားလံုးေက်ာ္ခြသြားၾကတယ္။ free hosting အေနနဲ႔ တင္ထားတဲ့ 000webhost ကေတာင္ က်ေနာ့္ကို warning ေပးတယ္ဗ်ာ။ ကံေကာင္းလို႔ account ေလး အဖ်က္မခံရတာ။

medical professional တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ internet ကို အရင္လို အခ်ိန္မေပးႏုိင္ေတာ့တာေတာ့ တကယ္ပါဗ်ာ။ ဘြဲ႕လြန္တက္ဖို႔ စာက်က္ဖို႔၊ ေရာဂါအသစ္ေလးေတြ ေတြ႕ရင္ ရွာၾကည့္ဖို႔၊ ေမ႔ေနတဲ့ ေရာဂါေတြ ေဆးဝါးေတြ ျပန္ဖတ္ဖို႔၊ အပိုဝင္ေငြ (တကယ္ကေတာ့ အဓိက ဝင္ေငြ) ရတဲ့ ေဆးခန္း အစားထုိင္ေပးဖို႔ .. ဖို႔ ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အခ်ိန္နာရီေတြကို ေပးဆပ္ေနရတာပါပဲ။

ေဆး႐ံုဆိုတာလည္း ရီရတယ္ေနာ္။ ေဆး႐ံုမွာ စည္းကမ္းလိုက္နာဖို႔ တိုက္တြန္းေနရတာလည္း အာေညာင္းေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ မလိုက္နာတဲ့ သူေတြက မ်ားတယ္ခင္ဗ်။ အေပါက္ဝက ဝန္ထမ္းကို ပိုက္ဆံေပးဝင္လုိက္ရင္ ဟုိတယ္မွာ အခန္းယူၿပီးတဲ့သူေတြလို ေဆး႐ံုမွာ ေနၾကဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတာပဲ။ က်ေနာ့္ထက္ သက္တမ္းႀကီးတဲ့ လူနာခုတင္ေပၚ မထုိင္ဖို႔ ေျပာလည္း လစ္တာနဲ႔ တက္ၿပီးသားပဲ။ မထုိင္ဖို႔ ေျပာတာ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္ခင္ဗ်။

တစ္အခ်က္က … ခြဲစိတ္ၿပီးလူနာေတြဆိုရင္ တျခားလူေတြ လာထုိင္ရင္ သူတို႔ဆီက ေရာဂါပိုးေတြ လူနာေတြရဲ့ ခ်ဳပ္႐ိုးေတြဆီ ေရာက္ၿပီး အနာမက်က္တာ၊ ျပန္ကြဲတာ၊ အဖ်ားတက္တာေတြ ျဖစ္လို႔။

ႏွစ္အခ်က္က … ခုတင္က်ဳိးမွာ စိုးလို႔။ ခုတင္ေတြရဲ့ သက္တမ္းက မနည္းဘူးဗ်။ ၾကည့္လုိက္ရင္ သိသာပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆို က်ဳိးၿပီးတာေတြ အဆင္ေျပသလို ျပန္ဆက္ထားတာ။ ဒါေတြ က်ဳိးသြားရင္ အသစ္က ခ်က္ခ်င္းရတာ မဟုတ္ဘူး။ အေပၚတင္ရတာ ထံုးစံအတုိင္း။ ခုတင္ေတြ မေလာက္ငရင္ လူနာေတြ ခံုတန္းေပၚ အိပ္ေနရမွာ။ အဲဒါဆို ဘယ္လိုမွ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။

တကယ္တမ္းေတာ့ ဒါေတြက ဆရာဝန္ေတြရဲ့ အလုပ္မဟုတ္ပါဘူး။ အကုန္လုိက္လုပ္ေနရေတာ့ ဆရာဝန္ေတြရဲ့ ေရာဂါကို အာ႐ံုစိုက္မႈ မက်သြားဘူးလား။ အခုေတာ့ ဒါလည္း က်ေနာ္တို႔ ဆရာဝန္ေတြပဲ လုိက္ေျပာေနရတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း ေအာက္ဆုိက္ ရတဲ့ အလုပ္ေတြ (လူနာလွည္းတြန္းတာ၊ ခြဲစိတ္ဖို႔ လူနာကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးတာ၊ ေဆး႐ံုဆင္းရင္ ပစၥည္းကူသယ္ေပးတာ စသည္ျဖင့္) ပဲ လုပ္ခ်င္ၾကေတာ့တယ္။ ဒါမ်ဳိးခိုင္းလို႔ကေတာ့ ဝတ္ေက်တန္းေက် ေအာ္ၿပီးရင္ မ်က္စိေအာက္မွာ မေနေတာ့ဘူး။ ထပ္ခိုင္းမွာ စိုးလို႔။ တာဝန္မေက်လို႔ အလုပ္ျဖဳတ္တာ၊ အလုပ္ႀကိဳးစားလို႔ ရာထူးလစာ တုိးတာ ဆိုတဲ့ ဆုေပးဒဏ္ေပး စနစ္မရွိမခ်င္း၊ လစာက ဘဝကို အာမခံခ်က္ေပးတဲ့ အလုပ္မျဖစ္မခ်င္း အလုပ္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစိတ္ဆိုတာ ျဖစ္မလာသလို အလုပ္ကိုလည္း ေက်ပြန္ေအာင္ လုပ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ …

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂ်ဴနီယာတို႔ တစ္သိုက္ပဲ .. ကမၻာေက်ာ္ လူမိုက္ အျဖစ္ခံရေတာ့မွာလား …..

Yeah, this post is personal. I can’t hold my joy as I’ve successfully done my first Elective LSCS of elderly primid with bleech delivery. Of my 2 years of posting, this was the first case. I was assisted by specialist AS and the whole operation just took 50 mins that was a little longer than experienced one.

I’ve been in OG ward for nearly 2 months and I assisted many operations. This case was the 2nd case I’ve performed as a surgeon. My first case was laparotomy and left salpingectomy of left ruptured ectopic (tubal) pregnancy.

As there are increasing numbers of MSc students, house-surgeons and AS are getting less chance to perform operations. So. I please to have that case performed. Ths is essential skill for every doctor who will go and serve in rural areas, to manage emergency operations. I serve nearly 2 years of service and very soon will be posted anywhere rather than urban hospitals. I believe my hard-working will please my seniors and they will give me more chances to manage emergency operations which will make me a life saving doctor in rural areas.

ေခါင္းသည္ ခဲလံုးႀကီး ခ်ိတ္ဆြဲထားသလို ေလးလံလွသည္။ မ်က္ခြံမ်ားသည္ ေထာက္မမႈမဲ့ေသာ ေညာင္ကိုင္းမ်ားကဲ့သို႔ ေအာက္သို႔ တဲြက်ေနသည္။ ခ်ာခ်ာလည္ေနေသာ အေတြးမ်ားက ငါဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဆုိတာကို မနည္း စဥ္းစားေနရသည္။ ဘယ္လို အိပ္ရာေပၚ ေရာက္ခဲ့လဲ ဆိုတာ ေတြးမရ။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္လဲ၊ ဒါဘယ္ေန႔လဲ၊ ငါဘာလုပ္မလုိ႔လဲ။

နာရီကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ည ဆယ္နာရီ။ ရင္ေခါင္းတစ္ခုလံုးသည္ မီးစျဖင့္ ထုိးထားသလို ပူလွသည္။ အိပ္ရာေဘးရွိ ေရတေကာင္းဆီ လက္လွမ္းရသည္ကပင္ ပင္ပန္းလြန္းလွသည္။ ေရသည္ ေအးျမစြာျဖင့္ ဗုိက္ထဲသို႔ စီးဆင္းသြားသည္။ ေခါင္းလည္း အနည္းငယ္ ၾကည္လင္လာသည္။ ဘာမွ မစားရေသးတာ သတိရသည္။ ညတာဝန္ခ်ိန္ ကုန္ဆံုး၍ အိမ္ျပန္လာကတည္းက ဘာမွ မစားရေသး၊ ေရခ်ဳိးၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာပဲ။ ညကား တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပင္၊ အိမ္ကလူေတြေတာ့ ကိုရီးယားကား ၾကည့္တုန္းထင္သည္။ ထၿပီး ထမင္းစားသင့္ေနမွန္းသိေသာ္လည္း အိပ္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းထမရေသး။ ကိုယ္လက္ေတြက ကိုက္ခဲလြန္းလွသည္။ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ မေန႕က အေရးေပၚ ခြဲစိတ္မႈကပဲ ငါးေယာက္ရွိသည္။ ေသြးညွီနံ႔က ခုခ်ိန္ထိ ႏွာေခါင္းဝ မွာ ရေနတုန္း။ အကုန္ေအာင္ျမင္တာကို ျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း ေက်နပ္သလို ခံစားရသည္။

မျဖစ္ေသးပါဘူး။ တခုခုေတာ့ စားမွ။ ပူေနေသာ ရင္ႏွင့္ တခ်က္တခ်က္ ေအာင့္ေသာဗုိက္က အရင္တခါ အစာအိမ္ေရာင္၍ သံုးရက္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္တာကို ျပန္သတိရေစသည္။ အဲဒီတုန္းကလည္း အလုပ္မ်ားလို႔ အစားေနာက္က်တာ သံုးရက္ေလာက္ ေတာ္ေတာ္ခံရသည္။ ထမင္းစားခန္း ဆင္းမည္ ျပင္ၿပီးမွ က်န္ပါဦးမလား ဟုေတြးမိသည္။ စည္းစနစ္ ႀကီးေသာ အေမက ဒီအခ်ိန္ဆို အုိးေတြ ေဆးၿပီးေလာက္ၿပီ ထင္သည္။ ေရခဲေသတၱာကို ဖြင့္ကာ အေအးဗူးတစ္ဗူးထုတ္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီး တစ္လံုးကို အေအးႏွင့္ ေမ်ာခ်လုိက္သည္။ ရင္ပူတာေရာ၊ ဗိုက္ေအာင့္တာေရာ အနည္းငယ္ သက္သာသြားဟန္ ရွိသည္။

ကြန္ပ်ဴတာကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ modem က လင့္ခ္ မီး လင္းေနတာေတြ႕သည္။ သံုးရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားသည္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ က်န္းမာေရး ပို႔စ္ေတြ တင္ဖို႔ စာေတြ စုရဦးမည္ဟု ေတြးမိျပန္သည္။ မနက္ျဖန္လည္း ၂၄ နာရီ ျပန္ဆင္းရဦးမည္။ စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ က်က္ရန္စာအုပ္ကိုင္တဲ့ဘက္ကိုလည္း မေရာက္ေသး။ ေတြးရင္း ရင္ေမာလာျပန္သည္။ အိပ္ယာေပၚ ျပန္လဲွ၍ ေတာင္ေတာင္ အီအီ စဥ္းစားေနရင္းနဲ႔ပဲ ေလးက်လာတဲ့ မ်က္ခြံေတြေအာက္မွာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္ေလသည္။

ဒီေန႔ ေဆး႐ံုမွာ နည္းနည္း စိတ္ညစ္သြားရတယ္။ အလုပ္သင္ ညီမငယ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပ ျဖစ္တာပါ။

ျဖစ္ပံုက ဒီလို။

ညက အင္တာနက္ တက္တာ မ်ားသြားေတာ့ မနက္က်ေတာ့ ေခါင္းမၾကည္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အလုပ္မ်ားေတာ့ ေကာ္ဖီလည္း မေသာက္မိလိုက္ဘူး။ Ward round လိုက္ၿပီး station ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ညီမက အကို blood check ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အမွန္ေတာ့ blood check ဖို႔ဆိုရင္ patient’s chart, blood bag and blood issue form သံုးခု ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးရတယ္။ အဲဒါေတြကို ယူလာေပးရင္ ၾကည့္ၿပီး လက္မွတ္ထုိး႐ံုပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူကလည္း ယူမေပးဘူး။ ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ သာသာၾကည္ၾကည္ပဲ ေျပာဆိုယူခိုင္းၿပီး လုပ္လုိက္တာပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ စိတ္တိုသြားမိတယ္။ ဒါနဲ႔ သူယူလာေပးမလားလို႔ ေစာင့္တယ္။ သူကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ မသိသလို ေနတယ္။ ပိုစိတ္တိုလာတာနဲ႔ နည္းနည္း ဆူလုိက္မိတယ္။ စကားလံုးသံုးတာလည္း နည္းနည္းေတာ့ ႐ုိင္းသြားတယ္။ “ကိုယ့္အဆင့္ ကိုယ္မသိဘူး” လို႔ သံုးလုိက္မိတယ္။ သူလည္း မ်က္ႏွာပ်က္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္မေကာင္းဘူး။

ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားေတာ့လည္း ဒါ မျဖစ္သင့္တာပဲ။ က်ေနာ့္လို အႀကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဆူဖို႔က လြယ္ပါတယ္။ ဆူလို႔လည္း ရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆူလိုက္ေတာ့ ေျဖရွင္းသလိုလဲ မျဖစ္ဘူး။ ျဖစ္သင့္တာက သူ႕ကို ေသခ်ာေအးေအးေဆးေဆး ေျပာရမွာ။ သူကလည္း ဒီလုိ ရည္ရြယ္တာ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေလ။ အဲဒါကို ကိုယ္က ပါဝါျပလုိက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္ကို သူမ်ားဒီလိုလုပ္လည္း ကိုယ္ေက်နပ္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။

ဒါနဲ႔ပဲ ျပန္ေခ်ာ့ေမာ့ ေျပာရတယ္။ ဟုတ္တယ္။ သူတို႔က သင္ယူဆဲ အခ်ိန္။ စိတ္ထဲမွာ အႀကီးေတြက မတရားဘူးထင္သြားရင္ တစ္သက္လံုး အလုပ္လုပ္ရာမွာ ဒဏ္ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ အႀကီးဆိုတာ အငယ္ရဲ့ စံျပ ျဖစ္ေနမွ သူတို႔ အႀကီး ျဖစ္လာတဲ့ အခါ အငယ္ေတြရဲ့ စံျပ ျပန္ျဖစ္မွာ မဟုတ္လား။

လူေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ယံုတဲ့ တရားကို ကိုယ္ အၿမဲ က်င့္သံုးဖုိ႔ လုိမယ္ေလ …………..

ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္ေတြ ႐ိုးေကာ(roll call) ေခၚမယ္ေဟ့။

ပတ္ဝန္းက်င္သည္ တမုဟုတ္ခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားသည္။ အခုေလးတင္ လူသူကင္းမဲ့ေနေသာ စေတရွင္(station) (ဘူတာ႐ံု မဟုတ္ပါ။ တာဝန္က် ဆရာဝန္ ဆရာမမ်ား ထုိင္ရာေနရာ ျဖစ္သည္။) သည္ အလုပ္သင္ ဆရာဝန္ ညီငယ္၊ ညီမငယ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္သြားသည္။ ျပည့္မွာေပါ့။ သူတို႔ အေဆာင္တစ္ခုမွာ တာဝန္က်က ၄၀ နီးပါးရွိသည္။

႐ုိးေကာလ္ ေခၚမွ ျပည့္တယ္ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေရာ။ အမ်ားစုသည္ နားေနေဆာင္ အခန္းထဲတြင္ ေနေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕လည္း စာဖတ္၊ တခ်ိဳ႕လည္း စကားစျမည္ေျပာ၊ တခ်ဳိ႕လည္း လဲေလ်ာင္း အနားယူၾကသည္။

က်ေနာ့္ကို စကားမ်ားသည္ဟု သူတို႔က ဆုိၾကသည္။ အလုပ္ၿပီး၍ အခန္းထဲမွာ အနားယူတာ အျပစ္လားဟု ေျပာၾကသည္။ ordinary ျဖစ္၍ changes (ေန႕စဥ္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား) ေဆာင္ရြက္ၿပီးလွ်င္ သူတို႔ အလုပ္ၿပီးၿပီဟု ထင္ၾကသည္။ ဆရာ လုပ္တာ၊ အျပစ္ သက္သက္ ရွာတာဟု စြပ္စြဲၾကသည္။

…………………………

က်ေနာ္ အလုပ္သင္ဆရာဝန္ဘဝက အေဆာင္ တစ္ခုလွ်င္ ၉ ေယာက္ ၁၀ ေယာက္သာ ဆင္းရေလ့ရွိသည္။ ordinary သမားက ၂၄နာရီ တာဝန္က်သူမ်ားကို မနက္ ရွစ္နာရီမွ ညေန ေလးနာရီ အတြင္း ကူညီၾကသည္။ ဒါ ဂ်ဴတီသမား တာဝန္ဟူ၍ တြက္ကပ္သူမွာ အနည္းငယ္သာ ရွိေပလိမ့္မည္။

က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သင္ဆရာဝန္ ဘဝမွာ ပညာရပ္ တစ္ခုစီတြင္ သံုးလသာ အခ်ိန္ရသည္ ျဖစ္ရာ ေရာဂါမ်ား၊ ပညာမ်ား မေတြ႕လုိက္ရ မတတ္လုိက္ရမွာ အလြန္စိုးရိမ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေန႔ခင္းဘက္ဆိုလွ်င္ အသစ္တက္လာေသာ လူနာမ်ားကို ဝုိင္း စမ္းသပ္ေလ့ရွိသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ changes မ်ားလုပ္ၿပီးခ်ိန္မ်ားသည္ ႀကိဳးခ်ည္က်င့္ခ်ိန္၊ စာ အျငင္းအခုန္လုပ္ခ်ိန္ မ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ခြဲစိတ္ခန္း ဝင္ရလွ်င္လည္း လက္ေထာက္အျဖစ္ ဝင္ရသည္ ျဖစ္ေစ၊ မဝင္ရသည္ ျဖစ္ေစ မပ်က္မကြက္ ဝင္ၾကည့္ၾကသည္။ မသိတာရွိလွ်င္ အခ်င္းခ်င္းေမး၊ အၾကီးမ်ားကို ေမးျဖင့္ ေလ့လာရသည္။ ဒါေတာင္မွ ထုိသံုးလအတြင္း ေရာဂါေပါင္းစံု ကို မျမင္ဖူး၊ မကုဖူးႏုိင္သည္မွာ အေသအခ်ာပင္ ျဖစ္သည္။

အလုပ္သင္ဆရာဝန္ဘဝသည္ သင္ယူဆဲကာလ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ မသိမတတ္ဟုေသာ အေျခအေနကို အႀကီးမ်ားက နားလည္၍ ရွင္းျပေလ့ ရွိၾကသည္။ အလုပ္ဝင္၍ လက္ေထာက္ဆရာဝန္ျဖစ္လွ်င္ မည္သူမွ် ထုိကဲ့သို႔ ရွင္းျပေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ အေျခခံ သေဘာ တရားမ်ားကို နားလည္ၿပီးၿပီ ဟုယူဆကာ တာဝန္ခ်ထားေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္တို႔ ပိုေတာ္သည္၊ ပိုႀကိဳးစားသည္ ဟု ဂုဏ္ယူေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ယိုယြင္းလာသည္ ထင္ေသာ အေျခအေနတစ္ခုကို သတိထားမိေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ဆရာဝန္မ်ားျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ထဲတြင္ သူတစ္ပါးတုိ႔၏ အသက္မ်ား ရွိေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔သည္ ႀကီးေလးေသာ တာဝန္မ်ားကို ထမ္းေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိက္တန္ေသာ ရလာဒ္ ရသည္ ျဖစ္ေစ မရသည္ ျဖစ္ေစ က်ေနာ္တို႔ကို ယံုၾကည္၍ အပ္ထားေသာ လူမ်ားအတြက္ က်ေနာ္တို႔ သည္ ထုိက္တန္ေၾကာင္း ျပရေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတြက္ က်ေနာ့္ ညီငယ္၊ ညီမငယ္မ်ားသည္ ကိုယ့္အလုပ္ကို ဂုဏ္ယူ၍ အေလးထားေသာ အလုပ္သင္ဆရာဝန္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသျပၾကလိမ့္မည္ဟု က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါသည္။