သားကို က်ဴရွင္ ထားရေအာင္ အကို။
ဆုိင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ေျပာလာေသာ မိန္းမျဖစ္သူကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။
ဘာလို႔လဲ၊ သားက စာမလိုက္ႏုိင္လို႔လား။ သားက ဥာဏ္လဲေကာင္းတယ္။ အကိုတို႔လည္း စာျပေပးေနတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူေက်ာင္းမွာ ခဏခဏ အဆူခံရတယ္တဲ့ အကိုရယ္။ ေတာ္ၾကာေန ေဆာ့လို႔၊ ေတာ္ၾကာေန စာအုပ္က ညစ္ပတ္တာပဲ၊ တခါတခါက်ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ဘဲ ဆရာမက ဆူတယ္တဲ့။ မေန႔က ညီမကို သူေျပာတာ အကို႔ကို ျမင္ေစခ်င္တယ္။ ကေလးက ဝမ္းနည္းေနတတ္ၿပီ။ ေတာ္ၾကာ ေက်ာင္းမွာ မေပ်ာ္ဘဲ ျဖစ္သြားဦးမယ္။
ဟ၊ အဆူခံရတာ က်ဴရွင္မတက္တာနဲ႔ ဆုိင္လို႔လား။
ဆိုင္တာေပါ့ အကိုရယ္။ ညီမ မေန႔က ဟုိဖက္လမ္းက မသီရိက ေျပာေနေသးတယ္။ သူ႔သား လည္း အရင္က အဲလိုပဲတဲ့။ ခဏ ခဏ အဆူခံရတာ က်ဴရွင္ထားလုိက္ေတာ့ မွ အဆူခံရ သက္သာသြားေတာ့တာ။ အခုဆို သား သား ေနတာပဲတဲ့။
အဲဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ က်ဴရွင္ခက ဘယ္ေလာက္လဲ။ ၿပီးေတာ့ မင္းေရာ အကိုေရာ အားမွ မအားတာ ကေလးကို ဘယ္သူ က်ဴရွင္ပို႔မလဲ။
က်ဴရွင္ခ ကတစ္လ ငါးေထာင္ေလာက္ေတာ့ ေပးရမယ္ ထင္တယ္။ က်ဴရွင္က ေန႔တုိင္းတက္စရာ မလုိဘူးတဲ့။ အဓိကက ဆရာမဆီ အပ္ၿပီး လခ အၿမဲ ေပးေနရင္ ရၿပီတဲ့။ ပို႔တာ မပို႔တာ က အေရးမႀကီးဘူးတဲ့။
ဘယ္လို ေခတ္ႀကီးလဲကြာ။ အကိုတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို ခုႏွစ္တန္း အဂၤလိပ္ဆရာ ဦးေက်ာ္ျမင့္ဆို စေန တနဂၤေႏြ အခ်ိန္ပို ေခၚသင္တာ တျပားမွ မေပးရဘူး။ အခုေခတ္က်မွ …
အကိုရယ္ သူတို႔လည္း လခ မေလာက္လို႔ ေနမွာေပါ့။
ေအာ္၊ မင္းတို႔ အကိုတို႔ေရာ ေလာက္ေနလို႔လား။ မတတ္ႏုိင္လို႔ ေႏြရာသီသင္တန္းေတြ ဘာေတြေတာင္ ကေလး ကို ပို႔ႏုိင္တာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေရွ႕ေရးေတာ့ ရင္ေလးပါတယ္ ကြာ။ ကဲ ထားသာ ထားလိုက္။ မင္းပဲ သြားအပ္ေပးလိုက္ေနာ္။ ျဖစ္တယ္မလား။ အကို႔ ကို ဒီေန႔ကစၿပီး မနက္ လက္ဘက္ရည္ ဝယ္မလာနဲ႔ေတာ့။ နည္းနည္းေတာ့ ပို အသံုး စိစစ္ရေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲေလ။