ဂ်ဴနီယာ မွတ္စုမ်ား

ဘြဲ႕လြန္ေျဖခြင့္ ေလွ်ာက္လႊာေတြ စေခၚေနတာ ဒီေန႕သတင္းစာမွာ ဖတ္ရတယ္။ ဇူလုိင္ ၃၀ ရက္ေန႔ ေလွ်ာက္လႊာ ပိတ္မယ္။ စက္တင္ဘာ ၄ ရက္ေန႔ ေျဖရမယ္။ ေဖာင္ႀကီး တက္ၿပီးသား ျဖစ္ရမယ္။ Clinical ဘာသာရပ္ေတြ အတြက္ (စိတ္ပညာဘာသာရပ္မွ လြဲ၍) လုပ္သက္ ၂ ႏွစ္ရွိရမယ္။ စိတ္ပညာကေတာ့ လုပ္သက္ တစ္ႏွစ္ ္ဆုိ ရတယ္။ တျခား basic science ဘာသာရပ္ေတြကိုေတာ့ လုပ္သက္ မကန္႔သတ္ထားဘူး။

အသက္ ၅၀ ထက္ မႀကီးရဘူး။

ေဆးပညာရယ္၊ ခႏၶာေဗဒရယ္၊ ဇီဝဓါတုေဗဒရယ္၊ ေရာဂါေဗဒရယ္ မေကြးမွာ စဖြင့္တာေတြ႕ရတယ္။

စာက်က္ၿပီးသားလူေတြ ေျဖဖို႔ ျပင္ၾကေပေတာ့။

ေပ်ာ္ရာမွာ မေန … ေတာ္ရာမွာ ေနရတဲ့ မင္းခေယာက်္ား … ကုိယ္ရယ္ပါ .. ကိုယ္ရယ္ပါ  ……….

ဒီသီခ်င္းေလး ကို ငယ္ငယ္ေလးထဲက ၾကားဖူးတယ္။ သိပ္အႀကိဳက္ႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုတေလာေတာ့ ဒီသီခ်င္းပဲ ညည္းခ်င္ေနတယ္။

ဂ်ဴနီယာ စာမေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာလွေပါ့။ သင္တန္းက ျပန္ေရာက္တာ အခုဆို တစ္လေက်ာ္သြားၿပီ။ တစ္ခါမွ ဘေလာ့ကို မေရးျဖစ္သလို သူမ်ား ဘေလာ့ေတြေတာင္ ဝင္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ ကြန္နက္ရွင္ မေကာင္းတာလည္း ပါတာေပါ့။ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုတာကေတာ့ ရန္ျဖစ္ထားတဲ့ အတုိင္းပဲ။ သူလာရင္ ကုိယ္မအား။ ကုိယ္အားရင္ သူမလာ။

ပို႔စ္ မေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းထဲမွာ ဘာေရးရမလဲဆိုတာ မသိတာလည္း ပါတယ္။ ေဆး႐ံုက sister ဆရာမ တစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတယ္။ “All the truth are not to be told” တဲ့။ အခုတေလာ ခံစားခ်က္ေတြက ရင္ဖြင့္လို႔ မေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မ်ားတယ္။ ေရလုိက္ငါးလုိက္ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားလိုပဲ မုိးခါးေရေသာက္ ဒီလိုပဲ ေနေနရေတာ့ ဦးေႏွာက္ေတြလည္း မသြက္ေတာ့ဘူး။

ဒီလဆိုရင္ ဂ်ဴနီယာတို႔ posting ေျပာင္းၾကရၿပီ။ တခ်ဳိ႕တေလလည္း ခပ္ေဝးေဝး။ တခ်ဳိ႕လည္း ခပ္နီးနီး။ လူတစ္စုက်ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တစ္ဝိုက္မွာ။ ဒီေနရာမွ ဘာေတြ႕ရသလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီလူစုမွာ ဆင္တူတာေလးေတြ ရွိတာေတြ႕ရတယ္။ ဘာေတြ ဆင္တူသလဲ ဆိုေတာ့ ဘဝေပးေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္လို ဘဝေပးေကာင္းလဲ ဆုိတာေတာ့ မေမးနဲ႔။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ဘဝေပးေကာင္းတာ ဘာရွိသလဲ။

လူတစ္ေယာက္ကို အလုပ္ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ စည္းကမ္းခ်ည္းပဲ တင္းက်ပ္ေနလို႔ မရႏိုင္ဘူး။ ဆုလာဒ္ေလးေတြလည္း ေပးရတယ္။ အဲဒါမွ အဲဒီလူရဲ့ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ကို ျမင့္တင္ေပးရာ ေရာက္တယ္။ ဆုေပး ဒဏ္ေပး။ ဘိုလို ဆိုရင္ေတာ့ “Carrots and Stick” ေပါ့။ ဒါကို စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာရပ္မွာေရာ ေဆးပညာမွာေရာ ပါဝင္တဲ့ Behavioral Science မွာ ေသခ်ာရွင္းျပထားတယ္။ ဆုေတာ့ ေပးစရာ မရွိဘူး။ တစ္ခုခု မမွားနဲ႔၊ ျပန္မေျပာနဲ႔၊ အဆင္မေျပ မျဖစ္နဲ႔ ေသခ်ာတယ္ အျပစ္ေပးခံရမယ္ ဆိုလို႔ကေတာ့ အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ပဲ ေနၾကေတာ့မွာပဲ။ ႀကိဳးစားမႈမွာ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ ထိခိုက္လာႏုိင္တယ္။

လူတိုင္းမွာ မာနဆိုတာ ရွိသင့္သေလာက္ ရွိသင့္တယ္။ ဒါမွ ႀကိဳးစားမႈ ဆိုတာ ျဖစ္လာမွာ။ ကိုယ္ကေတာ္လို႔ မဟုတ္ဘဲ အခြင့္အေရးတစ္ခုခု ရွိလို႔ သူမ်ား အေပၚမွာ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ရွက္ဖုိ႔ ေကာင္းမလဲ။ ဒါေပမယ့္ မရွက္ၾကပါဘူး။ ဒါေတြကိုပဲ အလုအယက္ မက္ေမာေနၾကတာ မဟုတ္လား။ ကိုယ္က်င့္ကို ဖက္တြယ္ၿပီး သူတုိ႔လုိ အခြင့္အေရး မယူတဲ့ လူေတြေတာင္ ငတံုးလုိ႔ ျမင္တတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုလူေတြမ်ားလာရင္ အဲဒီ အလုပ္က တုိးတက္မႈ ရွိပါဦးမလား။

ေတြးၾကည့္တာပါ။ ဘယ္သူကိုမွ မရည္ရြယ္ဘူး။ ထိခိုက္မႈ ရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ဂ်ဴနီယာလည္း ေတာ္ေတာ္ ညံ့ေသးတယ္။ ညံ့ေတာ့ ေတာ္တဲ့သူေတြကို ေဘးထုိင္ ဘုေျပာၾကည့္တာေပါ့။ မေကာင္းဘူး။ ဒီအက်င့္က မေကာင္းဘူး။ ျပင္မွ။

ဒီလလယ္ဆို ဂ်ဴနီယာလည္း ေတာင္ေျခ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ သဘာဝနဲ႔ အလြန္နီးကပ္စြာ (ရုပ္ဝတၱဳ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ေဝးကြာစြာ) သြားေရာက္ ေနထိုင္ရဦးမည္။