ဒီမွာ ဘာ သတိထားမိလဲ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္း စကားေျပာတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာတယ္။ ဦးတည္ခ်က္လည္း ရွိတယ္။ အခ်ိတ္အဆက္ လည္း ရွိတယ္။ တကယ့္ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ သူ႔ပညာကို ေဆြးေႏြးေနသလိုပဲ။ ကိုယ္လည္း ေလွ်ာက္ေျပာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ သူ႔မွာ ရွိတဲ့ ယံုၾကည္မႈ ကိုယ္မွာ မရွိတာကို ေျပာတာ။
ဒါကေတာ့ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္လို႔ ကိုယ္ သံုးသပ္မိတယ္
တစ္အခ်က္ကေတာ့ ပါတ္ဝန္းက်င္ပဲ။ သူပတ္ဝန္းက်င္မွာက ဆရာဝန္က ဆရာဝန္အလုပ္ပဲ လုပ္ရတယ္။ ေလ့လာစရာ စာအုပ္ေတြလည္း ေလ့လာရတယ္။ အဲဒီ ေလ့လာခ်က္ေတြ အတုိင္းပဲ သူလုပ္ရတယ္။ ဥပမာ ႏွလံုးေရာဂါသည္ လာတယ္ ဆိုပါစို႔။ သူလုပ္စရာ ရွိတာက ECG ဆြဲ၊ ဓါတ္မွန္႐ိုက္၊ ေသြးစစ္ေဆး စရာရွိရင္ စစ္ေဆး။ ၿပီးရင္ ေတြ႕ရွိခ်က္အတုိင္း ေဆးေပး႐ံုပဲ။ ကို္ယ္တို႔ကေတာ့ ဒီလို မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ ECG ဆိုတာ နယ္ၿမိဳ႕ေလးေတြမွာ မရွိႏုိင္ေသးဘူး။ ေသြးစစ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ေနရာတုိင္း မျဖစ္ႏုိင္။ တကယ္လို႔ ကိုယ္က ဒီလိုထင္လို႔ ေပးမယ္ စဥ္းစားရင္ေတာင္ ကိုယ္တာဝန္က်တဲ့ေဒသမွာ ဝယ္မရတဲ့ေဆးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကုသနည္းေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က နည္းနည္းေဝးေနတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ ေရွာ့ခ္ (Shock) ကို Central venous line (femoral vein) ထည့္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြက venous cut down လုပ္ေနရတုန္းပဲ။ ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြဆို venous cut down ဆိုတာ သိပ္ျမင္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ တခ်ဳိ႕ ေရာဂါေတြဆို Diagnosis ကို သူတုိ႔ ဆီမွာ CT scan, MRI, Scope ေတြနဲ႔ပဲ Confirm လုပ္ေနခ်ိ္န္မွာ ကိုယ္ေတြက ကို္ယ့္ရဲ့လက္ေတြ နားေတြ ကို အသံုးၿပဳေနရတုန္း။ အဲဒါမ်ဳိးေတြဆို ဟုိေခတ္က စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ျပန္ရွာဖတ္ရတယ္။ ေနာက္ထြက္တဲ့ edition ေတြဆုိ မပါတတ္ေတာ့လုိ႔။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သူဟာ တကယ္ ေဇာက္ခ်လုပ္ကိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့ Professional ျဖစ္ေနၿပီ။ သူတို႔ဆီမွာ ဆရာဝန္ေတြက ေဆးကုဖို႔က လြဲလို႔ ဘာမွ ပူစရာမရွိဘူး။ သူတို႔ေဆး႐ံုမွာဆို ဆရာဝန္ေတြ စိတ္ဖိစီးမႈ နည္းပါးေရး ေကာ္မတီေတာင္ ရွိတယ္ ဆိုပဲ။ ဒီမွာကေတာ့ အမ်ဳိးစံုပါပဲ။ လူနာေစာင့္ေတြ၊ ေဆးဖုိးဝါးခ၊ ေဆးခန္း၊ ဆက္ဆံေရး၊ သန္႔ရွင္းေရး ကအစ ကို္ယ့္ေခါင္းေပၚ ေတာ္ေတာ္ ေရာက္တယ္။ ဒီမွာက ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဆရာဝန္ ျဖစ္မယ့္ ေဟာက္ဆာဂ်င္ေတြ ေဆး႐ံုလာမလာကိုေတာင္ ေစာင့္ၾကည့္ စာရင္းယူေနရတာ။ ပညာယူဖို႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနရမယ့္ ကိစၥကို ဘယ္လိုေၾကာင့္မ်ား ေဆး႐ံုမလာခ်င္ ျဖစ္ေနၾကတယ္ မသိဘူး။ (ကိုယ့္ဘာသာရပ္ကို ကုိယ္တန္ဖိုး မထားတာ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းတယ္) အဲ … အပို အလုပ္ေတြ လုပ္ရတာကို ေျပာတာပါ။ ကိုယ္တို႔ ဒီက ဆရာဝန္ေတြက Semi-pro ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္။
ဒါေပမယ့္ ဒီမွာလည္း တကယ္ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ႀကီးေတြ ရွိပါတယ္။ အခု ဆရာဝန္ႀကီးေတြ ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီးေတြကလည္း ကိုယ္တို႔လို ဘဝကို ျဖတ္သန္းၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳ အထူးကု ဘြဲ႕ေတြ ယူထားၾကတာပဲ။ တကယ္တမ္း ျပႆနာက ကိုယ္ ႀကိဳးစားဖို႔ လိုေနၿပီ၊ အခုထက္ အားထည့္ဖို႔ လိုေနၿပီ ဆိုတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။
]]>ဆုိင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ေျပာလာေသာ မိန္းမျဖစ္သူကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။
ဘာလို႔လဲ၊ သားက စာမလိုက္ႏုိင္လို႔လား။ သားက ဥာဏ္လဲေကာင္းတယ္။ အကိုတို႔လည္း စာျပေပးေနတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူေက်ာင္းမွာ ခဏခဏ အဆူခံရတယ္တဲ့ အကိုရယ္။ ေတာ္ၾကာေန ေဆာ့လို႔၊ ေတာ္ၾကာေန စာအုပ္က ညစ္ပတ္တာပဲ၊ တခါတခါက်ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ဘဲ ဆရာမက ဆူတယ္တဲ့။ မေန႔က ညီမကို သူေျပာတာ အကို႔ကို ျမင္ေစခ်င္တယ္။ ကေလးက ဝမ္းနည္းေနတတ္ၿပီ။ ေတာ္ၾကာ ေက်ာင္းမွာ မေပ်ာ္ဘဲ ျဖစ္သြားဦးမယ္။
ဟ၊ အဆူခံရတာ က်ဴရွင္မတက္တာနဲ႔ ဆုိင္လို႔လား။
ဆိုင္တာေပါ့ အကိုရယ္။ ညီမ မေန႔က ဟုိဖက္လမ္းက မသီရိက ေျပာေနေသးတယ္။ သူ႔သား လည္း အရင္က အဲလိုပဲတဲ့။ ခဏ ခဏ အဆူခံရတာ က်ဴရွင္ထားလုိက္ေတာ့ မွ အဆူခံရ သက္သာသြားေတာ့တာ။ အခုဆို သား သား ေနတာပဲတဲ့။
အဲဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ က်ဴရွင္ခက ဘယ္ေလာက္လဲ။ ၿပီးေတာ့ မင္းေရာ အကိုေရာ အားမွ မအားတာ ကေလးကို ဘယ္သူ က်ဴရွင္ပို႔မလဲ။
က်ဴရွင္ခ ကတစ္လ ငါးေထာင္ေလာက္ေတာ့ ေပးရမယ္ ထင္တယ္။ က်ဴရွင္က ေန႔တုိင္းတက္စရာ မလုိဘူးတဲ့။ အဓိကက ဆရာမဆီ အပ္ၿပီး လခ အၿမဲ ေပးေနရင္ ရၿပီတဲ့။ ပို႔တာ မပို႔တာ က အေရးမႀကီးဘူးတဲ့။
ဘယ္လို ေခတ္ႀကီးလဲကြာ။ အကိုတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို ခုႏွစ္တန္း အဂၤလိပ္ဆရာ ဦးေက်ာ္ျမင့္ဆို စေန တနဂၤေႏြ အခ်ိန္ပို ေခၚသင္တာ တျပားမွ မေပးရဘူး။ အခုေခတ္က်မွ …
အကိုရယ္ သူတို႔လည္း လခ မေလာက္လို႔ ေနမွာေပါ့။
ေအာ္၊ မင္းတို႔ အကိုတို႔ေရာ ေလာက္ေနလို႔လား။ မတတ္ႏုိင္လို႔ ေႏြရာသီသင္တန္းေတြ ဘာေတြေတာင္ ကေလး ကို ပို႔ႏုိင္တာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ေရွ႕ေရးေတာ့ ရင္ေလးပါတယ္ ကြာ။ ကဲ ထားသာ ထားလိုက္။ မင္းပဲ သြားအပ္ေပးလိုက္ေနာ္။ ျဖစ္တယ္မလား။ အကို႔ ကို ဒီေန႔ကစၿပီး မနက္ လက္ဘက္ရည္ ဝယ္မလာနဲ႔ေတာ့။ နည္းနည္းေတာ့ ပို အသံုး စိစစ္ရေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲေလ။
]]>အသက္ ၅၀ ထက္ မႀကီးရဘူး။
ေဆးပညာရယ္၊ ခႏၶာေဗဒရယ္၊ ဇီဝဓါတုေဗဒရယ္၊ ေရာဂါေဗဒရယ္ မေကြးမွာ စဖြင့္တာေတြ႕ရတယ္။
စာက်က္ၿပီးသားလူေတြ ေျဖဖို႔ ျပင္ၾကေပေတာ့။
]]>ဒီသီခ်င္းေလး ကို ငယ္ငယ္ေလးထဲက ၾကားဖူးတယ္။ သိပ္အႀကိဳက္ႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုတေလာေတာ့ ဒီသီခ်င္းပဲ ညည္းခ်င္ေနတယ္။
ဂ်ဴနီယာ စာမေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာလွေပါ့။ သင္တန္းက ျပန္ေရာက္တာ အခုဆို တစ္လေက်ာ္သြားၿပီ။ တစ္ခါမွ ဘေလာ့ကို မေရးျဖစ္သလို သူမ်ား ဘေလာ့ေတြေတာင္ ဝင္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ ကြန္နက္ရွင္ မေကာင္းတာလည္း ပါတာေပါ့။ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုတာကေတာ့ ရန္ျဖစ္ထားတဲ့ အတုိင္းပဲ။ သူလာရင္ ကုိယ္မအား။ ကုိယ္အားရင္ သူမလာ။
ပို႔စ္ မေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းထဲမွာ ဘာေရးရမလဲဆိုတာ မသိတာလည္း ပါတယ္။ ေဆး႐ံုက sister ဆရာမ တစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတယ္။ “All the truth are not to be told” တဲ့။ အခုတေလာ ခံစားခ်က္ေတြက ရင္ဖြင့္လို႔ မေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မ်ားတယ္။ ေရလုိက္ငါးလုိက္ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားလိုပဲ မုိးခါးေရေသာက္ ဒီလိုပဲ ေနေနရေတာ့ ဦးေႏွာက္ေတြလည္း မသြက္ေတာ့ဘူး။
ဒီလဆိုရင္ ဂ်ဴနီယာတို႔ posting ေျပာင္းၾကရၿပီ။ တခ်ဳိ႕တေလလည္း ခပ္ေဝးေဝး။ တခ်ဳိ႕လည္း ခပ္နီးနီး။ လူတစ္စုက်ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တစ္ဝိုက္မွာ။ ဒီေနရာမွ ဘာေတြ႕ရသလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီလူစုမွာ ဆင္တူတာေလးေတြ ရွိတာေတြ႕ရတယ္။ ဘာေတြ ဆင္တူသလဲ ဆိုေတာ့ ဘဝေပးေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္လို ဘဝေပးေကာင္းလဲ ဆုိတာေတာ့ မေမးနဲ႔။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ဘဝေပးေကာင္းတာ ဘာရွိသလဲ။
လူတစ္ေယာက္ကို အလုပ္ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ စည္းကမ္းခ်ည္းပဲ တင္းက်ပ္ေနလို႔ မရႏိုင္ဘူး။ ဆုလာဒ္ေလးေတြလည္း ေပးရတယ္။ အဲဒါမွ အဲဒီလူရဲ့ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ကို ျမင့္တင္ေပးရာ ေရာက္တယ္။ ဆုေပး ဒဏ္ေပး။ ဘိုလို ဆိုရင္ေတာ့ “Carrots and Stick” ေပါ့။ ဒါကို စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာရပ္မွာေရာ ေဆးပညာမွာေရာ ပါဝင္တဲ့ Behavioral Science မွာ ေသခ်ာရွင္းျပထားတယ္။ ဆုေတာ့ ေပးစရာ မရွိဘူး။ တစ္ခုခု မမွားနဲ႔၊ ျပန္မေျပာနဲ႔၊ အဆင္မေျပ မျဖစ္နဲ႔ ေသခ်ာတယ္ အျပစ္ေပးခံရမယ္ ဆိုလို႔ကေတာ့ အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ပဲ ေနၾကေတာ့မွာပဲ။ ႀကိဳးစားမႈမွာ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ ထိခိုက္လာႏုိင္တယ္။
လူတိုင္းမွာ မာနဆိုတာ ရွိသင့္သေလာက္ ရွိသင့္တယ္။ ဒါမွ ႀကိဳးစားမႈ ဆိုတာ ျဖစ္လာမွာ။ ကိုယ္ကေတာ္လို႔ မဟုတ္ဘဲ အခြင့္အေရးတစ္ခုခု ရွိလို႔ သူမ်ား အေပၚမွာ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ရွက္ဖုိ႔ ေကာင္းမလဲ။ ဒါေပမယ့္ မရွက္ၾကပါဘူး။ ဒါေတြကိုပဲ အလုအယက္ မက္ေမာေနၾကတာ မဟုတ္လား။ ကိုယ္က်င့္ကို ဖက္တြယ္ၿပီး သူတုိ႔လုိ အခြင့္အေရး မယူတဲ့ လူေတြေတာင္ ငတံုးလုိ႔ ျမင္တတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုလူေတြမ်ားလာရင္ အဲဒီ အလုပ္က တုိးတက္မႈ ရွိပါဦးမလား။
ေတြးၾကည့္တာပါ။ ဘယ္သူကိုမွ မရည္ရြယ္ဘူး။ ထိခိုက္မႈ ရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ဂ်ဴနီယာလည္း ေတာ္ေတာ္ ညံ့ေသးတယ္။ ညံ့ေတာ့ ေတာ္တဲ့သူေတြကို ေဘးထုိင္ ဘုေျပာၾကည့္တာေပါ့။ မေကာင္းဘူး။ ဒီအက်င့္က မေကာင္းဘူး။ ျပင္မွ။
ဒီလလယ္ဆို ဂ်ဴနီယာလည္း ေတာင္ေျခ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ သဘာဝနဲ႔ အလြန္နီးကပ္စြာ (ရုပ္ဝတၱဳ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ေဝးကြာစြာ) သြားေရာက္ ေနထိုင္ရဦးမည္။
]]>၁၀ ပတ္ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေနာက္မွာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္တယ္။ ဘာေတြ အက်ဳိးရွိလာသလဲ လုိ႔။
ကုိယ္အေလးခ်ိန္ က်သြားပါတယ္။ ၁၀ ေပါင္ေက်ာ္က်သြားတာပါ။ ၿပီးခဲတဲ့ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းေလာက္က စဝလာလိုက္တာ သင္တန္းမတက္မီ အထိ က်ေနာ္ ၁၃၁ ေပါင္အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ အခု ၁၂၀ ေလာက္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ မွန္မွန္လုပ္၊ အခ်ိန္မွန္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာေတြရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေပါ့။ အစားအစာ စားမေကာင္းလို႔ မစားႏုိင္တာလည္း ပါပါတယ္။
စာက်က္ဖို႔ အစပ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ အေဆာင္က hall type ဆုိေတာ့ စာက်က္ရတာ အာ႐ံု စူးစိုက္မႈ မရေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ က်က္ျဖစ္ပါတယ္။ စက္တင္ဘာ မွာ ေျဖရမွာ ဆုိေတာ့ နည္းနည္း ျမန္ျမန္ ဖတ္ဖို႔ေတာ့ လုိတာေပါ့ေလ။
လူေတြနဲ႔ ပိုဆက္ဆံျဖစ္ပါတယ္။ အရင္က လူနာရယ္ ဆရာဝန္ရယ္ အလုပ္သမားရယ္ မိသားစုရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ ဒါေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႕ထိ ဆက္ဆံေနတာကေန အခုေတာ့ ေနရာအႏွံ႕က အရာရွိအမ်ဳိးမ်ိဳးနဲ႔ ဆက္ဆံရတာေပါ့ေလ။ နည္းနည္း အခက္အခဲ ရွိေပမယ့္ မဆုိးပါဘူး။
Presentation skill တက္လာပါတယ္။ Discussion ေတြမွာ ေရွ႕ထြက္ၿပီး မ်ားမ်ားေျပာျဖစ္တယ္။ ဘယ္လို ေျပာရင္ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလဲ။ ဘယ္လို ျပင္ဆင္ရမလဲ စသည္ျဖင့္ အရင္ထက္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ယံုၾကည္မႈ ပိုလာပါတယ္။
အနားရပါတယ္။ အလုပ္ကေန ခဏ အနားရပါတယ္။ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ မဟုတ္ေပမယ့္ အလုပ္မွာ ရွိတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတာ့ နည္းနည္း ေလ်ာ့သြားတယ္။
ပိုေတြးျဖစ္ပါတယ္။ အနာဂတ္အတြက္ ဘဝအတြက္ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္ေပးခ်င္တာ ကိုယ္ယံုၾကည္တာေတြကို မွ်တေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာ ပိုနားလည္လာတယ္။ အရင္လို တဇြတ္ထုိး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ေျပာခ်င္ရာေျပာလို႔ မရဘူးဆိုတာ ပို နားလည္လာပါၿပီ။
က်ေနာ့ Consultant က ေျပာဖူးတယ္။ “Life depends on your perspectives” တဲ့။ အရင္က နားမလည္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ နားလည္သြားၿပီ။ ဘယ္လို အေျခအေနမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္အေနနဲ႔ အက်ဳိးရွိမယ့္ အရာကို အခ်ိန္သံုးတတ္ဖုိ႔ပဲ လုိတယ္။
]]>ဒုတိယ အခ်က္ကေတာ့ ေအး၍ ျဖစ္သည္။ အဲယားကြန္းဆိုတာနဲ႔ တစ္ခါမွ မအိပ္ဖူးသူ၊ အၿမဲတမ္း ေစာင္ၿခံဳမွ အိပ္တတ္သူ ျဖစ္ရာ ေဆာင္းရာသီသည္ အိပ္ရာထဲတြင္ ဇိမ္အက်ဆံုး ျဖစ္သည္။
တတိယအခ်က္ကေတာ့ ႐ံုးပိတ္ရက္အမ်ားဆံုးလ (ဧၿပီလမွလြဲ၍) ျဖစ္ရာ ေက်ာင္းသားဘဝေရာ ဝန္ထမ္းဘဝတြင္ပါ မႀကိဳက္စရာ ဘာရွိသနည္း။ အဲ .. ပိတ္ရက္ ဂ်ဴတီက်ရင္ေတာ့ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းေလသည္။ ေဆး႐ံုတြင္ေတာ့ ၃၁ ရက္ ဂ်ဴတီကို အၿမဲ မဲႏိႈက္ ေရြးရေလ့ရွိသည္။ လူတိုင္းက သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူကိုး။
ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာကေတာ့ နည္းနည္း ပ်င္းဖို႔ေကာင္းမည္ ျဖစ္သည္။ ၂၀ ရက္ဆုိလွ်င္ ဗဟို ဝန္ထမ္းတကၠသိုလ္ သြားတက္ရေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာလည္း ခဏေတာ့ နားရေပဦးမည္။
]]>I strongly condemned the terrorism in india and all over the world which cause innocent people death and injuries.
]]>Ward round ရင္း စကားစလုိက္ေသာ ဆရာႀကီး စကားေၾကာင့္ အားလံုး နားစြင့္လာၾကသည္။ လက္ဖဝါးတြင္ ေမာင္ ဟု ေဆးမင္ေၾကာင္ ထုိးထားေသာ လူနာအမ်ဳိးသမီးငယ္ကလည္း ဇေဝဇဝါျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။ ဆရာႀကီးက စကားမဆက္ပဲ လူနာကို ဆက္ၿပီး စမ္းသပ္ေနသည္။ ဓါတ္မွန္ကို ေထာင္ၾကည့္သည္။ ေပးထားေသာ ေဆးမ်ားကို ျပန္သံုးသပ္ျပန္သည္။ အာလံုးကေတာ့ စကားကို လုိအပ္သလို ထိထိမိမိ ေျပာတတ္ေသာ ဆရာႀကိး ဘာစကားဆက္မလဲဟု စိတ္ဝင္စားေနၾကသည္။
သက္သာလား၊ သမီး။
သက္သာပါတယ္၊ ဆရာ။
သမီးလက္က ေဆးမင္ေၾကာင္က ထိုးတာတာ ၾကာၿပီလား။
အမ်ဳိးသမီးငယ္ မ်က္ႏွာ အနည္းငယ္ ရွက္ေသြးလႊမ္းသြားသည္။ ၄ ႏွစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ၊ ဆရာႀကီး။ ေတာင္ျပဳန္းပြဲ သြားရင္း မႏၲေလးသြားရင္း ထိုးခဲ့တာပါ။
သမီး အမ်ဳိးသားေရာ။
မႏွစ္ကတည္းက ဆံုးသြားပါၿပီ။ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ပဲ ေပါင္းလိုက္ရပါတယ္။ ဒီေရာဂါနဲ႔ပဲ ဆံုးသြားတာပါ။
(လူနာအမ်ိဳးသမီး၏ ေရာဂါေနရာတြင္ HIV infection ဟု ေရးထားသည္)
ေၾသာ္၊ ဘယ္မွာေနတာလဲ။
ရန္ကုန္မွာပါပဲ ဆရာႀကီး၊ ….. ၿမိဳ႕နယ္မွာပါ။
ဆရာႀကီးက စကားမဆက္ပဲ လူနာ ဆက္လက္ ၾကည့္႐ႈသည္။ ဆရာဝန္၊ သူနာျပဳ အခန္းေရာက္ေတာ့ သူနာျပဳဆရာမႀကီးက မေနႏုိင္ေတာ့။
ဆရာႀကီး ဆက္ေျပာေလ။ လက္မွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးတာနဲ႔ က်န္းမာေရး ပညာေပးလိုတာနဲ႔။
စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ဆိုေတာ့ သူ႔မွာ ဒီပိုး စရွိမရွိ မသိႏုိင္ေသးဘူးေလ။ တကယ္ပဲ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးလို႔ ကူးတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီအခ်ိန္ကပဲ သူ႔မွာ ရွိေနၿပီလား။ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးတဲ့လူေတြက ဘယ္ေလာက္မ်ားမလဲ။ ကူးႏုိင္တာကို စဥ္းစား ၾကည့္တာပါ။
ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေနာက္မွပဲ ကူးတာလား။ ဒါကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မသိႏုိင္ဘူးေလ။ သူ႔အမ်ဳိးသားက မႏွစ္က ဆံုးတယ္ဆိုေတာ့ ရွိခဲ့တာ ၾကာေနၿပီ ဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ ဒီထက္ ပိုကူးႏုိင္တာက အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီ ေရာဂါပိုးပဲ။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ေဆးမင္ေၾကာင္ ထိုးတာကေန HIV, အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီ နဲ႔ စီ ကူးတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိႏုိင္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ။ ဒီက ေဆးမင္ေၾကာင္အပ္ေတြကို တစ္ခါသံုအပ္ ဒါမွမဟုတ္ ေသခ်ာ ပိုးသတ္ထားတဲ့ အပ္ေတြ သံုးတဲ့ ဆိုင္ေတြမွာပဲ ေဆးမင္ေၾကာင္ထုိးၾကဖို႔ အသိေပးတာ ပိုလုပ္သင့္တာေပါ့။
ဆရာႀကီး ေဆးမင္ေၾကာင္ထုိးတာ ပြဲေစ်းတန္းေတြမွာ အမ်ားဆံုးထိုးၾကတာဆိုေတာ့ ပြဲေစ်းတန္း ႀကီးၾကပ္တဲ့သူေတြကို တာဝန္ ေပးလုိက္ေပါ့ ဆရာႀကီး။
ဝင္ေျပာလိုက္ေသာ လက္ေထာက္ဆရာဝန္ ဂ်ဴနီယာ စကားေၾကာင့္ ဆရာႀကီး ၿပံဳးလုိက္သည္။
ေအး၊ အဲဒါကိုေတာ့ မင္းကိုပဲ တာဝန္ေပးရမယ္။ ပြဲရွိရင္ မင္းကို ႀကီးၾကပ္သူစာရင္းထဲ ထည့္ေပးဖို႔ TMO ( ၿမိဳ႕နယ္ ဆရာဝန္ႀကီး) ကို ငါ ေျပာေပးမယ္။
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
]]>